اگر مثل خودم لجباز نبودی و اگر مرغت یک پا نداشت ... حال و روز ما این نبود ... اگر این همه مهربانی نمی کردی در برابر سخت بودن های من ... حالا ... حال و روز ما این نبود ... اگر همان اول رفته بودی ... این همه غصه روی دلت نمی گذاشتم ... انقدر که عذاب بکشم وقتی ناراحتی ... وقتی ناراحتی ات خود من و نبودن من و نداشتن من باشد ... اما نتوانم مرحمی باشم  ... وقتی نیستی ... دلم تنگ می شود که مدام بگویی خیلی خوشگل می خندی ... که همه ی ناز و اداهای کودکانه ام را به هر قیمتی بخری ...  بهانه چرا ... اصلا دلم برای خودت تنگ می شود ... خودِ خود ِ خودت ...

¤انقدر با منطق و عقل در برابرت می ایستم که وقتی خداحافظی می کنم ... صدای شکسته شدن می شنوم ... یک چیزی درونم ذره ذره می شود و ... می زنم زیر گریه ...

 دیشب تا ۵ صبح با مینو روی پروژه ی پایان ترمش کار کردیم ... تحویل پروژه ساعت ۱۰ صبح بود و این خانم فسقلی یه هفته وقت داشت واسه تکمیل کارش ... اما خوب وقتی میشه همه ی کارها را دقیقه ی ۹۰ یا حتی وقت اضافه انجام داد چه کاریه خودت رو توی طول هفته خسته کنی؟! مگه نه مینو؟! طبق برنامه ریزی خانوم مهندس باید کار تا ۴ صبح به اتمام می رسید ... یک ساعت از برنامه عقب موندیم! البته همه ی کارهاش رو خودش انجام داد من یه ذره توی چسبوندن کمکش کردم ... بیشتر از همه برام مهم بود که پا به پاش بیدار بمونم نکنه یه دفعه دلش بگیره یا خسته بشه ... الهی من قربونش برم ... بهترین قسمت ماجرا وقتی بود که ساعت ۳.۳۰ برق قطع شد :)) ... با نور شمع بالاخره ماکتش تموم شد ... و مفتخرم بگم کار آجی کوچولو از بهترین کارای کلاس شد :* قربونت برم ... باشه مینو؟؟؟ قبول؟

¤ توی اوج اضطراب و استرس چی می تونست بیشتر از این خوش حالم کنه وقتی توی سایت نمره ی مدار۲ رو دیدم و از ذوق داد زدم مینـــــــــــــــــــو ۲۰ شدم !!!!  مرسی خدا ... عاشقتم ...

¤ البته قابل ذکره که بقیه ی نمره هام آش دهن سوزی نیستن! اما این خیلی چسبید!

¤

نیستیم ....

به دنیا می آییم ،

عکس ِ یک نفره می گیریم !

بزرگ می شویم ،

عکس ِ دو نفره می گیریم !

پیر می شویم ،

عکس ِ یک نفره می گیریم ...

و بعد

دوباره باز

نیستیم ... (حسین پناهی)

بعضی وقت ها کلمه ها و جمله ها کنار هم نمی نشینند تا تو حرف هایی که هیچ وقت به زبان نیاورده ای را حد اقل بنویسی و خلاص شوی ... این روزها انگار قرار است جان بدهم وقتی می خواهم لب هایم را حرکت دهم و یک همچین صدایی را به گوشت برسانم: من نخواستم تو بمانی ... خودت ماندی ... پس تا دیر نشده برو ... من عذاب می کشم وقتی به رفتنت فکر می کنم ... تمام نیرویم را جمع می کنم و چشمانم را می بندم تا بگویم که ... عزیز دل این بازی بس نیست؟ اما یک چیزی از درون می گوید ... نه ! حالا وقتش نیست! ... من از همین جای بازی می ترسیدم ... که رفتنت دل تنگم کند ... اما تو آنقدر ماندی که ... رفیق من ... این بازی بس نیست؟!

آمده بودی برایم قصه ی لبخند دخترک کوچکی را بگویی که دلت به دلش گره خورده بود ... که خنده هایش برایت اوج خوشبختی بود ... چقدر غافل بودم و ندانستم دخترک قصه هایت من بودم ...

می خواهم

 انگشتانم را

 تک به تک

 گره بزنم به انگشتانت

 تا حرف رفتن می شود ...

 امضا.

  بعضی آدم ها می آیند ... همین طوری آرام آرام می شوند بخشی از زندگی ... تو نخواسته ای که بیایند ... خودشان آمده اند ... همین طوری زمان گذشته و چیزی از خود در تو جا گذاشته اند ... اما ... یک روز می رسد که تو مجبوری بعضی از این آدم ها را بگذاری بروند پی ِ زندگی شان ... نه ... شاید هم یک روزی می رسد که مجبورید راهتان را جدا کنید ... آن وقت می نشینی با خودت فکر می کنی که آن روز که آمدند چقدر برای نیامدنشان تلاش کردی ... چقدر سنگ انداختی جلوی پایشان ... می بینی اما آمدن بعضی ها چقدر خوب است ... هر چند اگر مجبور باشی از یک جایی به بعد تنها بروی ... از یک جایی به بعد توی زندگی ات نباشند ... آمدن بعضی ها هر چند تو اولش راضی به آمدنشان نباشی خوب است ... بودنشان ... حرف زدنشان ... نفس کشیدنشان ... نمی دانم ... برای نبودن تو ... برای نداشتن تو خیلی کارها کردم ... اما آن قدر ماندی که حالا انگار چیزی از تو در من جا مانده باشد ... یادت باشد خواستی بروی ... بیا و همه چیز را ببر ... نمی خواهم چیزی توی دلم بماند ... بیا اثر انگشتانت را هم حتی ... صدای نفس هایت را حتی ... همه چیز را پاک کن برو ... همه چیز را مثل روز اول درست کن بعد برو ... حتی هوایی که توی اتاق با راه رفتنت جا به جا کرده ای ... فقط جای بوسه هایت روی دستانم را می خواهم ...  برای روزهایی که شاید جای خالی کسی شبیه تو را کنار خودم حس کنم ... من از مرور خاطرات غمگینم ...

اگر رفتی رفیق روزهای خزان زده ی من

این آینه ... این آب ... این قرآن ...

این هم دعای من

 بدرقه ی راهت

قسم به همین آب

برای رفتنت اشک نخواهم ریخت

اما برای جای خالی دست هایت توی دست هایم

دریا دریا خواهم گریست ...

 به همین آب قسم ...